آشنا

شاعری بود

دلش می خواست

گاهی ، بدود تا تهِ دشت

برود تا سرِ کوه ؛

روی تنهاییِ خود

نقشِ یک مرغ کشید ؛

بعد ، از حالتِ سنگ

چیزهایی فهمید ؛

آشنا شد ، آخر

با همان مرغِ هوا

قریه هایی را دید ؛

با طنینی از اوج

رفت تا خانه ی دوست .

( شهریار جعفری منصور )