سرافراز
عمریست همه دست به دامانِ حسینیم
آبادِ جهانیم، که ویرانِ حسینیم
هرکس بشود شیفتهی چشمِ نگاری
ما شیفتهی چشم غزلخوانِ حسینیم
تنها نه فقط در حرمش، یا شبِ جمعه
هر جایی و هر ثانیه مهمان حسینیم
هرکس دلِ خود را به کسی داده و ما هم
دلدادهی عباس و به قربانِ حسینیم
کابوسِ یهودیم و پر از شورِ حماسه
ما با سر و جان گوش به فرمانِ حسینیم
ترسی به دل از دشمنِ بیریشه نداریم
سربازِ قسم خوردهی گُردانِ حسینیم
ماییم سرافرازترین، ملت تاریخ
جمهوریِ اسلامیِ ایرانِ حسینیم
ای کاش که در نامهی ما روز قیامت
این را بنویسند: شهیدانِ حسینیم
هرجا بنِشینیم، چه در خانه، چه هیئت
با دیدهی باران زده گریانِ حسینیم
در عرصهی محشر، همگی خندهکنانیم
چون گریه کنانِ لبِ عطشانِ حسینیم
با روضهی گودال بسوزیم همیشه
دلسوختهی پیکر عریانِ حسینیم
بر نیزهی غم آیهی قرآن به لبش بود
سرگشتهی آن نغمهیِ قرآنِ حسینیم
#علی_گلچین_پور
پنجشنبه سیزدهم فروردین ۱۴۰۵