حالا
زیرِ باران
زیرِ یک سقفِ بلند
روی یک سنگِ سفید
سُرخ ها اندازه اند ؛
ساقه ها ، صاف و کشیده
خال های شاپَرَک
خطِ کم رنگِ قناری
چشم های پرتقال ؛
رقص های بیدِ مجنون
چکه ی گیلاسِ قرمز
پِلکِ مرطوب گلابی
ریزشِ رنگِ ملال ؛
بُعدِ خواهش
رنگِ غمگینِ تمنا
سمتِ کُندِ بی قراری
عادتِ تُندِ زوال
( شهریار جعفری منصور )