چه خوش باشد زحق پر سینه بودن

چه خوش باشد زحق پر سینه بودن
غبار غفلت از این دل زدودن

خرامان در میان خلق گشتن
به ایمان خوش خدا را در ستودن

قرار نو به توحید خداوند
به دل مشغول ذکر او نمودن

به مهرش گر ببندی دور قهرش
شوی گلچین به دیدن هم شنودن

بهاران سبز از سرمایه ی تو
ترا در کاخ نابی بر سرودن

دگر رنج سفر بر تو تمام است
به هر سو دامن او در غنودن

کسانی دور می گشتند و نزدیک
چرا وارد نشد بر در گشودن

چراغ خانقاه ماست روشن
نوید خوردن و بر خود فزودن

به ناز آدمی این سفره باز است
قیامت خاست جنت را ربودن

بیا زارع از این دروازه بگذر
به شکر اندر مثالش در نبودن

#زیالعابدین_زارعی_انگورانی