مست میخانه شدن باشد هنر

در کف اقبال تو باشد سخن

دشت مرگ و زندگی دیدم دمن

با تو شوق زندگانی می رسد
گرچه با شمشیر افتم در کفن

یاد نام تو در اوج آسمان
با ملایک گشته ام من هم وطن

عالم بالاست دایم برقرار
بی سر افتی یا که سر باشد به تن

حمد و تسبیح خداوند دل است
اتصال عابد و معبود فن

فرش را بر عرش اعلی می برند
بی غبار و خاطرات گولخن

آنکه دروازه به رویش بسته ماند
کی تواند دید این کار خفن

من مسافر زیر بیرق های یار
کو به کو رفتیم با این انجمن

دشت لاله دشت نرگس های تر
با شقایق ها رها اندر چمن

مثل خورشیدم سفر در نور خویش
شب کجایی تا بگردی امتحن

هر کجا ماییم نور حق عیان
روشنی آریم بر کار زمن

جنگ هفتاد و دو ملت بر سر است
گشته قربانی به آهوی ختن

ملک لیلی ملک مجنون می شود
دردسر هایش کجا شد ریشه کن

نور حق روشن هدایت می کند
ریسمان عرشه بین بر سر مزن

زارعی از این تلاطم در نجات
تار مویی را گره بسته عدن

#زینالعابدین_زارعی_انگورانی