نورِ خدا

پناه می‌برم به تو، ای جانِ جانانم

که بی‌تو خسته و تنهاست قلبِ حیرانم

تویی نگهبانِ دل و آرامِ شب‌هایم

چراغِ روشنِ امیدی در همه جایم

اگر تو با منی، از هیچ غم نترسم

زِ تیرگیِ این دنیا دگر نلرزم

تویی خدایِ بزرگ و خالقِ هستی

پناهِ خسته‌دلان در میانِ مستی

تو پادشاهِ زمین و آسمان‌هایی

امیدِ هر دلِ غمگین و بی‌پناهی

به تو ایمان دارم، ای خالقِ دانا

که مهربانی و نوری برایِ فردا

✍ مبینا سپهر