درد های ناگفته

چه بگویم که گفتن ها چه دردی را دوا کند

چه گویم به که گویم چه کسی باور کند

انقدر درد در دلم نشسته بی صدا

که سکوت خسته ام هزار قصه را بیان کند

گر بگویم از غم دل چه کسی همدرد من است

چه کسی این بار سنگین را ز دوشم کم کند

روزگار از من گرفته هرچه بود آرزوی من

مانده قلبی خسته که با غصه ها مدارا کند

زخم هایم کهنه گشته مرهمی پیدا نشد

کیست تا این درد پنهان را کمی درمان کند

شاید این این حرف ها شود دردی دگر بر درد ها

پس سکوتم بهتر است شاید دلم آرام کند

بعضی وقت ها گریه هم آرام کند حال دل را

اما چه چروک ها که زند بر زیر چشم

با خودت تکرار کن واژه تنهایی دلتنگی را

گر هرچه غم است از دلتنگی تنهایی است

گر کسی خواهی نفرین کنی نفرین تنهایی کن

تا بداند چقدر تنهایی سخت است

تا بفهمد این دو با یک قلب خسته چه میکند

مبینا سپهر