مادر

مادر! تو همان نوری، در تیرگیِ دنیا

چشمِ تو طلوعی شد، بر صبحِ دلِ فردا

​عاشق‌تر از آن چشمان، هرگز ندید عالم

مهرت به فرزندان، بی‌منت و بی‌پروا

​گر کلِّ جهان روزی، با ما سرِ جنگش بود

آغوشِ تو می‌آمد، آرامشِ جان، یکتا

​عالم همه طوفان بود، در موجِ بلا، امّا

ما با نفسِ پاکت، آرام در این دریا

​ای قامتِ رعنایت، آرامشِ جانمان

مظلوم‌ترین انسان، دلسوزترین شیدا

​هرچند زِ تو گویم، از آن‌همه زیبایی

در واژه نمی‌گنجد، دریایی از این معنا

​شعرامین نالد، از هجرِ تو ای مادر

شد حسرتِ دیدارت، داغی به دلِ تنها