گوهرنایاب

شب پشتِ همین پنجره بی‌تاب نشیند

نورِ تو به خاکستریِ قاب نشیند

​تصویرِ رخَت در دلِ غوغای خیابان

چون حادثه‌ای تازه بر اعصاب نشیند

​وقتی که جهان پُر شده از شک، پُرِ تردید

نامِ تو به لب، صاف‌تر از آب نشیند

​تنهاییِ من با تو پُر از شور و صفا شد

وقتی نگه‌ات بر دلِ محراب نشیند

​هر دم که از این حادثه آشفته شود قلب

یادِ تو به آرامیِ مهتاب نشیند

​بی‌تو همه‌جا غرقِ سکوتی است نفس‌گیر

حسرت به دلِ کوچه‌ی بی‌خواب نشیند

​هرچند «امین» وصفِ تو گوید به غزل‌ها

عاجز شود و پیشِ تو، ای گوهرِ نایاب نشیند