قصه قهر

​گفتی که دگر قهر کنم با تو، روم تا به قیامت

گفتم که سرت سبز، برو تا به قیامت به سلامت

​گفتی که دلم تنگ شد از قصه‌ی تکراریِ با هم

گفتم که بزن صفحه و بگذر ز من و قصه به عادت

​گفتی که خاموش بمان، حرف نزن، هیچ مگو باز

گفتم که سکوتم پرِ حرف است، بفهمش به درایت

​گفتی دل تو سنگ شد و هیچ نداری خبر از من

گفتم که دلم آینه بوده است، تو دیدی به حسادت

​گفتی که دلم رفته ز دستت، نمانده‌ست امیدی

گفتم که نمانده‌ست دگر در دل من میلِ اسارت

​گفتی که رسیده‌ست به پایان، همه جا قصه و راهم

گفتم که مبارک بشود نقطه و پایانِ حماقت

​گفتی که: «امین! رفتم و از ما نبردی ثمری هیچ!»

گفتم که ز تو سهمِ من این بود: همین رنج و مرارت

​