قالب شعر: مثنوی

مـــن ز تـــو دارم خـــدایــا مسئلت
آنچــه گـــردد مــوجبـــاتِ مغفـــرت
بــا گنــاهــانــم شدم شرمنــده ات
کـــن عطـــا بــر مـن خـدایـا مغفرت
مغفـــرت راهِ نجـــــات از آتش است
مغفرت بر هر که آید او خوش است
مغفــــرت راهِ رهــــایــی از عـــذاب
مغفـرت راهِ بهشت است و صــواب
مغفــــرت راهِ رضـــــــایِ تـــو در آن
ساکــــنِ دارالسلامــم بـی گمــان
در جـــوارِ مصطفـــی ختـــمِ رُسُـل
غنچـهِ لب می گشایم همچو گـل
سویِ پیغمبــر ز مـن باشد سلام
خـــانــدانِ پــاکِ او  از مــن سلام
ای خـدا نعمت همـه از آنِ توست
بر خلایق جملگی احسانِ توست
از وجـودِ تــوست هـر چـه مُعتَبَـــر
بنگـرم هـر جـا تـو باشی جلوه گر
مغفــرت خواهم اگـر چه من بـدم
پس ز درگــاهـت مکـن یـارب ردم
پشت کـردم بــر گناهـان ای خـدا
پاک فـرمـا پس ز من جرم و خطـا