خاطره

قاب عکس من و تو وه که عجب قابی بود

دیشب آن لحظه که لبخند تو مهتابی بود

بوسه هایی که بر آن گوشه ی لب می شد زد 

مایه ی راحتی و علت بی تابی بود

شاخه ها دست کشان بر تن رویا بودند

بینشان آینه ی روشنِ آدابی بود

شیطنت های من و چشم تو در هر بوسه

بهتر از وسوسه در گوشه ی محرابی بود

شبنمی روی چمن خنده به اشکم می زد

که زمان در نوسان، گوهر نایابی بود