لقمه ای چون از دهان افتاد آن

لقمه ای چون از دهان افتاد آن
نان نبوده دور از این عنوان خوان

کشت ما را می برد جای دگر
خسته در ره جان و تن ویرانه دان

آسمان در رنگ با نقش و نگار
سادگی سر لوحه ی خود کرد هان

این اشارت خوش ترین تعریف بود
ای ستمگربر در و دیوار خان

مجرمان را انتقامی سخت خواه
روی در دامن بنه قربان جان

تو لطیفی تو کریمی تو بزرگ
در تو مادر زاد نقش حکمران

نفس را کن محترم خوارش مکن
بر هدایت خاست خورشیدت نشان

درس علم آموختن تا گور بود
راه و رسم زندگی شد تا جنان

در حیا می کوش مرد با جنم
در حجاب افتاد زن استارگان

زن چو مستوری کند گردد بیان
گوهری اندر صدف صاحبقران

در خیابان لخت همچون کوزه ای
نیست این پوشش برای شیعیان

ساق پا و ناف اندامی چنان
در سپاه مهدی (عج) آید سرگران

مرد هایی چون که بی غیرت شدند
شد فساد جامعه کرمک عیان

چند باید خون بگرید مردمان
تاب دولتمرد ما گردد روان

گوش باید گوش باید گوش گوش
چشم باید چشم باید چشم جان

رحمت است آیین احمد ص در جهان
می رسد بر دیگران این گوی مان

عالمانه در حجاب همچون گل اند
یا چو بلبل در بهار اندر جهان

ژاپنی برزیلی آلمانیست او
نیجریه شیخ زکزاکیست آن

راه کج کردید برگردید راه
کن مسلمان اسوگی تو پاسبان

آبروی این جهان گردیده اید
گشته خرم در شرف از تو مکان

زارعی تو آب جوی زمزمی
چشمه ی کوثر بجوشد هر زمان

#زینالعابدین_زارعی_انگورانی