قالب شعر: غزل

ببین که نذر و نیازی نمی‌کنم، مرادی نیست

ز بود نبود کسی، که اعتقادی نیست

به تفکر نشستم و دیدم، بسی حقایق‌ها

که هست و نیست همین‌جاست، امتدادی نیست

مرا نگر که دچارم به خود در این ایام

به جهل خویش رسیدم، دگر سوادی نیست

بر این حدیث سیاه و سپید مشکوکم

به خیر و شر، در ایام، انتقادی نیست

قبول می‌کنم که خدا را دگر ز سر بردم

به کفر و شِرک خود آگه شدم، ارادی نیست

من این عقیدهٔ خود را به خود بخواهم گفت

چرا که بر سخن خود دگر عنادی نیست

به روز و شب دگر از ناکسان مشو پنهان

که در اسارت دل‌ها دگر مرادی نیست

ز دست حادثه هر کس، خلاص شد به جهان

جز این قفس، که به غیر از قفس گشادی نیست

هزار مرتبه بهتر ز شعر می‌گویم

در این غزل که بجز عقل اوستادی نیست

«قدح» به دست گرفتم و از تو بگذشتم

خبر ز باده هست و از تو یادی نیست

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن