قالب شعر: شعر سپید

در پیچ و تاب دستان نسیم،
برگ‌های طلایی پاییز،
مرا می‌خوانند…
چشم‌هایم را
به آسمان می‌دوزم،
جرعه‌ای از آبی لب‌هایش می‌نوشم
چون سنجابی از شیره‌ی بلوط.
نقاشی زمین را می‌نگرم،
هنرمند خداست.
راستی!
چه کسی عشق تو را
در من طرح زده است؟