قالب شعر: شعر سپید

شب
پوست می‌اندازد
اما
چشمانی
چراغ‌هایشان را
به تاریکی نفروخته‌اند
هنوز.
این پلک‌های بیدار
در سکوت سپیده
ورق می‌خورند.

تقدیم به تمام مرزبانان عزیزمون