قالب شعر: غزل

غزل: ز همه چشم پوشاندم 

ز همه چشم پوشاندم، به رخِ چون قمرَت،

که جهان شد به نگاهی، همه مسحورِ سِحرَت.

دلِ من گم‌شده در زلفِ سیاهت، ای ماه،

که جهان سایه فکند از خمِ طرّه و سَرَت.

نَفَس از شوقِ تو لرزید و نماند از من صبر،

که صَبا بُرد به هر کوی، حدیثِ گذَرَت.

شب‌ها بی‌قرارم، به تمنای تو ای دوست،

که خواب و قرارم همه اسیرِ آن چشمِ تَرَت.

اگر وعده دهی، جان به فدایت، ای یار،

که نمانَد دگری جز تو مرا در نظَرَت.

به خدا سوگند، ای مونسِ دیرینه‌ی دل،

جهان خُلد شود گر افشانی شود شَرَرَت.

یعقوب پایمرد ✒️

که به عشقِ تو نوشت از دلِ خونین، سطرَت.