قالب شعر: مثنوی

جهان ار فراخ است و آراسته،

دلِ من زِ دُوریِ تو، کاسته

به هر سو نسیمِ حیات است و نوش،

ولیکن، مرا بی‌رخِ تو، خموش.

زمان را نَفَس در گلو مانده سخت،

که بی‌تو، جهان، زهر گردد به رَخت.

قَبَر گر چه تنگ است و تار و گُزَند،

به از این سرایِ فریب و فَسَند.

چه سود از حیات ار نباشی تو پیش؟

که بی‌تو، بقا، مرگ گردد به ریش.

✍️یعقوب پایمرد ✅ زَلَقی