قالب شعر: شعر نیمایی

پاییز می‌غرد
در طلوع خفته
بر تن آینه‌ی دلتنگی،
غبار خاطرات نشسته.
تنهایی را لمس می‌کنم
با انگشتانم
چشمانم آبستن باران‌اند،
یادت در یاد من نشسته.
اما گلهای اشک
بر گونه‌های لرزانم
می‌روید،
و من در چشمانت می‌ریزم.