فراغ یار

در فراغ روی تو، این دلم آواره شد

در دلت جایی ندارم، قلب من بی خانه شد

غافل زدیدارت شدم، ای داد من

روز و شب چون خزان خشکیده شد

گفتمش با من بمان من با توام تا پای جان

آن فرشته عاقبت خندید و رفت، بیگانه شد

خاطرات خوب و زیبا، از تو من دارم فراوان

اما چه سود، پلکی زدم آن خنده ها افسانه شد

پای رفتن من ندارم، درد افتادن چه باک

غم آمد و دل را ربود، دل تا ابد غمخانه شد

حال دیدن من ندارم، حس دیدن را چه سود

شب رسید و قلب من با راز تو،گنجینه شد

مهر تو در سینه دارم، تا ابد مانا بماند نازنین

کعبه عشق ودلم با نبودت ناگهان بتخانه شد

روح و جانم از تنم پرواز کرد سوی خدا

عشق من تا ابد در خاطرت جاودانه شد