سحر

نزدیک سحر است

خواب،هیچ کرانه ایی به من نشان نمیدهد

غربت،استخوان هایم را پس می زند

غم نبودنت

مثل خوره به جانم افتاده است

سکوت اتاق

آزار دهنده تر از فریاد است

تخت،بی رحمانه مرا پس می زند

او هم خواهان حضور توست

روی مبل می نشینم به تکرار جنون امیز نبودنت

غرق میشوم

صبح با صدای خروس سر می زند

من هنوز دغدار شبی هستم

که تو در آن رفتی

غریب،آزرده،ترسیده از دنیا

پناه گرفته در گوشهِ اتاق خودم

و هنوز منتظر صدای پای تو ام

زینب _ واحدی زاده