قالب شعر: چهار پاره

در من اندازه ی سنگای تنِ کوه غمه

در من اندازه ی خاکای زمین بی کسیه

در من اندازه ی آبای توو اقیانووسا

شایدم بیشتر از اون تب دلواپسیه

سخته غمخوارِ خودت باشی و تنها باشی

سخته لبخندتو با آینه قسمت بکنی

یا یه گوشه کز کنی ، توو گریه هایِ هر شبت

روزی صد دفه خودِ خسته تُ لعنت بکنی

هیچکی اندازه ی من با خودِ من دشمن نیست

حالم از خودم به هم میخوره ، از اینهمه درد

از خودم ثانیه ای هزار دفه میپرسم

تو چرا اینهمه بدبخت و گرفتاری ، مرد ؟!

سختَمه زل بزنم توو چشمای آیینه و …

حس کنم بیشتر از عمرم ، از خودم شرمنده م

هی ازم نپرس چرا خنده رویِ لبهامه

دارم از درد به گور پدرم میخندم

من باید برم به جایی که خودم باشم و هیچ

جایی که خدا هم اونجا رو فراموش کرده

جایی که ناخن سرپنجه ی بارونِ چشام

توی آینه چهره ی ماتم و مخدوش کرده

من غریبم ، تک و تنهام ، کسی پُشتم نیست

مثِ یه کوهِ بدون سنگم از پوچ پُرم

توو رگام خونِ یه جا نشستن و موندن نیست

مثِ یه مرغ مهاجرم که از کوچ پُرم

کورش آریایی منش