قالب شعر: غزل

از رگم مي مكيد خونم را ، زالوي ِ وحشي ِ دو چشمانت

برّه ها توي ِ استرس بودند ، عكس ِ يك گرگ روي ِ دندانت

غافل از آفتاب ِ سوزنده ، غافل از آب هاي جلبك زا

ريشه مي زد درخت رؤياهام ، توي ِ خاك ِ كثيف ِ گلدانت

مادرم زاد ـ كور ِ مادر زا ، ” من “ كه يك عمر عاشقت بودم

و دل ِ من به جرم ِ يك لبخند ، مي رود گوشه اي به زندانت

ني لبك/ مي زند به من چوپان ، واق واق ِ سگي كه پير شده

طرد مي شد لبم شبيه مگس ، از رسيدن به طعم ِ قندانت

بوي ِ قليان و قهوه خانه ي ِ شهر ، بوي ِ يك ارتفاع ِ دود زده

اتفاق ِ بدي است ـ مي دانم ، فال ، كز كرده توي ِ فنجانت

در نگاه تو حل شدم ـ مُردم ، مثل ِ يك قند در تن ِ چايي

خفه شد زندگاني ام در تو ، مثل ِ يك جوجه توي ِ دستانت

با همان چشم و پاي ِ كور و فلج ، كوچه ها را ورق زدم بي تو

دل ِ من گـُر گرفت ، هي ميسوخت ، توي ِ آغوش ِ چون زمستانت !!

*******

از رگم مي مكيد خونم را ، زالوي ِ چشمهاي ِ خون خوارت

خون من آب مي شود در تو ، و تن ِ تكه پاره ام نانت

بره هاي ِ دريده در يك جا ، سگ ِ زخميّ ِ پير ، در يك جا

منتظر مي شوي كه چوپان هم ، جان ِ خود را كند به قربانت !

کورش آریایی منش