قالب شعر: غزل

برایم شانه‌ای پیدا بکن تا گریه‌هایم را بغل گیرد ، همین یک آرزو من را در این دنیای بی‌مهر و وفا کافیست

اگر تصویری از لبخند در فالم نمی‌بینم ملالی نیست ، تو با یک قهقهه از پشت گوشی میهمانم کن ، صدا کافیست

تمام عمر وقف این و آن بودم _ خودم را پاک یادم رفت ، یادم رفت غیر از من کسی حال مرا هرگز نمی پرسد

نمک نشناس ها را دوست دارم چون شرف دارند و یکرنگ اند ، همین که بینهایت زخم خوردم از نمک پرورده‌ها کافیست

جهان دار مکافات است این را خوب میدانم _ ولی گاهی ، به جای آه و نفرین ، قطره اشکی لاجرم بهتر اثر دارد

در این آشفته بازار خیالی _ این شلوغی‌های تکراری ، نشستن لا به لای حرف های یک نفر دردآشنا کافیست

خودم را از خودم آزاد کردم _ زیر لب هِی بارها گفتم ، رها کن جسم خاکی را و با روحت برو تا ناکجاآباد

شبیه کرم ابریشم بیا از پیله‌ات بیرون و باور کن ، چپیدن کنج این جغرافیای کهنه ی بی محتوا کافیست

نمانده هیچکس جز غم کنار شب نشینی های سنگینیم ، نمانده هیچ دستی تا بگیرد دست های این منِ بی من

اگر یک کهکشان با من سر ناسازگاری دارد _ حرفی نیست ، همین که یک نفر از دور می‌بیند مرا یعنی خدا کافیست

کورش آریایی منش