قالب شعر: غزل

امروز هم گذشت و دو تا چشمم ، از پشت پنجره ، اینبار هم نیامدنت را مرور کرد

با خنده های تلخ تر از قهوه ، در خاطرات من ، شب‌های تنگ و تارِ مرا سوت و کور کرد

من در شبی که فاجعه می‌بارید ، دیدم که دست هاش ، دیگر برای شانه ی من آشنا نبود

عطر خزیده لای لباسانش ، با بوی تلخ و گرم ، من را برای مدتی از خنده دور کرد

من در تکاملی نه چنان کامل ، با حالتی خمار ، هی تکه تکه از بدنم پازلانه ریخت

تا شاید از من _ این منِ بی هیچ ، تصویر تازه ای ، از چهره ای که نیست شده جفت و جور کرد

او رفت و جاده رفت و زمان ماند ، تا بعداز این مرا ، در فصل سرد و تلخ زمستان رها کند

بیچاره آن منی که تو را گُم کرد ، بی آنکه حس کند ، کولاکِ رفتن تو مرا لخت و عور کرد

شرمم گرفته از خودم و … حالم _ خیلی گرفته است ، آنگونه که کفن همه‌ی جسم خسته را

این روزهای شب زده اینبار ، در خود مرا شکست ، کاری که سنگ با بدن یک بلور کرد

باید برای رد شدن از این درد ، در امتداد اشک ، پا در مسیر زندگی تازه ای گذاشت

کاری که کوهنورد دقیقاً ، با دست یخ زده ، در قله های برفی صعب‌العبور کرد

کورش آریایی منش