قالب شعر: چهار پاره

دو جهان به چشم ناید

تو که چشم دل گشایی

که بر آید از دو دیده

به نگاه آشنایی

چه نهان کنی به باران

همه خون دل فشانی

 پس ابر پاره پاره

 دهد آسمان نشانی