معلم

نبوَد به هیچ کاری چو معلمی شرافت

که زِ جانِ خود بِبَخشد، به دیگران چه راحت

چه کسی به جز معلم دلِ خود چو شمع سوزَد

که چراغ آگهی دردلِ خَلق،  بَرفُروزَد

قدمش به محفلِ عشق، قدمِ بهار باشد

که چون ابرِ رحمتی بر سرِ شوره زار باشد

نِگهَش نگاهِ مادر، که صبور و مهربان است

دلِ او اگر چه پُر غم زِ جَفایِ ناکسان است

نفسش به ظلمتِ جهل، چو نسیم صبحگاهیست

که وجود او چراغی، به مقابلِ سیاهیست

هدفش چو آسمان و دلِ او به سانِ دریاست

که طلوعِ آفتابی، به کرانه اش چه زیباست

به کویرِ جهل، سروی بوَد او چو سایبانی

به کنار نهر آبی و نوای بلبلانی

گذرد زِ عُمرِ آسان و زِ ثروتِ فَراوان

که زِ بذرِ آدمیّت بنَهَد به جانِ انسان

به رَهِ شریفِ خود، بَس که صبور و بُردبار است

مَگَر اجرِ او بجُز، نورِ جمالِ کردگار است

نتوان سپاسِ مهرَش، به همه جهان نمودن

و به شعر، وصف او را نتوان به حق سرودن

(بابا نادر مفلوک، اردیبهشت 1405)