درونِ شُعله یِ آتَش که خاکِستَر نمیسوزد

(چراغ ظُلمِ ظالم تا شَبِ آخر، نمی‌سوزَد)

چراغِ عُمرِ ظالم، تا دَمِ محشَر نمی سوزد

دِلِ پاکانِ آزاده زِ رَنجِ دیگَران سوزَد

دلِ ایشان ولی از بَرقِ سیم و زَر نمی‌سوزد

چو ظالِم می زَنَد آتَش، زَمینِ خُشکِ مظلومان

دَمِ آتش زِ خُشکی جُز کنارِ تَر نمی سوزد

خدا از رنجِ مظلومان، دمی غافِل نمی‌ماند

دَرِ لُطفِ الهی از سِتَم بدتر نمیسوزد

دگر ابر از سَرِ رحمت چونان سابق نمی بارد

در آنجا که دلِ مردُم به یکدیگَر نمی سوزد

مَدارِ گَردِشِ گردون به یک محور نمی‌گردد

شرارِ رَنجِ بیکس تا ابد یکسَر نمیسوزد

چو رنج ازحد گذشت، بخشی، زِ جانِ آدَمی گردد

درونِ شُعله یِ آتَش که خاکِستَر نمیسوزد

چه زیبا لحظه ای آن دم، که قُقنوسی بگیرَد پَر

ز قَلبِ شُعله یِ آتَش کزآن بِشتَر نمیسوزَد

توضیحات: مصراع اول از خودم نیست، منظور از بِشتَر همان بیشتر است.)

(بابا نادر مفلوک – 9 بهمن 1404)