قالب شعر: 

من به امید تو شب ها ماندم و افسردم

توی تنهایی خود دست به دعا می بردم

رهزن این دل ویران شده ی من هستی

به همه توش و توانم زده ای دستبردم

جرعه ای از می عشقت به من زار بده

بر در می کده ات منتظر یک دُردم

روز و شب فکر تو بودن نباشد گنهی

چون به زیبایی روحت، تو بدان پی بردم

نازنینی تو! پر مهر و محبت و وفا

من که بی عشق به تو دل را به تو نسپردم

گنهم چیست که تو با دل من در جنگی؟

همچو برگ در دل پاییز شدم و پژمردم

این چه رنجی است که دهی بر دل بی کینه من

من که با اسم تو هر باره قسم می خوردم

گر بدانم تو شوی راضی و شاد از مرگم

ترک ( برکه) کن و بین بی تو دگر می مردم