دلِ سنگِ تگرگ روزگاران
رسد از پیکِ خوش عطرِ بهاران
خبر از رقصِ گل در سازِ باران
خدا کی میوزد خرم نسیمی
به کوی بیکسان و بی پناهان ؟
شکسته کی شود این پُتکِ سنگین
که گَه بر جسم می کوبد و گَه جان؟
دلِ سنگِ تگرگ روزگاران
پسندد کی به گُل لب های خندان؟
برای مردمان ساده اندیش
به کی خنجر بوَد از پشت مهمان؟
رسد کی وعده ای راحت به دندان
ز خیلِ سنگ ها در لقمه نان؟
خدا تا کی ز بالادست مردم
به پایین دست مردم، سنگ ساران؟
هر آن کس پلکانی رفت بالا
نیندازد به مردم سنگ از آن
پسندد هموطن در خلق و گفتار
به هم میهن به قدر شان انسان؟
خوشی از من، بدی از بهرِ دیگر
چنین تا کی بود میزانِ وجدان؟
خدا تا کی طبیبانی خطاکار
پسندند درد را در جایِ درمان؟
خدا تا کی به زخمِ دردمندان
دعای خیر و درمانِ نمکدان؟