قالب شعر: غزل

تو آمدی و به هم ریخت خواب آهوها

عسل چکید و غزل شد لبان کندوها

خدا به روی تنم آرمید و شیطان شد،

میان وسوسه گم شد طنین یاهوها

در التهابِ جنون های‌های هی خواندیم

نفس نفس من و تو با چگور هندوها

تو مست بودی و من مست دلبری‌هایت

که باز چنبره زد در گلو هیاهوها

شبیه باد که در زلف بید می‌رقصید

نبود و بود مرا بر زدند گیسوها

چه‌قدر وسوسه پرپر زد و پرنده نشد،

چه‌قدر زمزمه کردند در تنت قوها

سرود باد مخالف هنوز جریان داشت

که قفل قلعه شکست و شکست باروها

تو بیشه‌‌بیشه هوس، من پلنگ مرتع تو

پلنگ اگر که منم «خوش به حال آهوها»[1]

تو لب گشودی و شاعر به انّ و منّ افتاد

خدای من، تو چه کردی به پارسی‌گوها؟

[1] پانته‌آ صفایی بروجنی:

شنیده‌ام که به جنگل قدم گذاشته‌ای

پلنگ وحشی من خوش به حال آهوها