غزل ۵
برای محسن جاویدان
صد بار اگر قافیه پرداخته باشم
صد بار اگر از تو غزل ساخته باشم
با لحن اساطیری و با جادوی تصویر
طرح دگری در غزل انداخته باشم
در مثنوی چشم تو در وقت حماسه
صد بار اگر هی سپر انداخته باشم
تا رام کنم آهوی موزون غزل را
«صد بار اگر قافیه را باخته باشم»
با نیزهٔ خورشیدی و الماس ستاره
صد بار اگر در دل شب تاخته باشم
از هرم تن سوخته در بیشهٔ خورشید
صد بار اگر بیرقی افراخته باشم
صد بار اگر راه رسیدن به جنون را
در چشمِ تو گم کرده و نشناخته باشم
باید که در این راهِ پرآشوب بمیرم
«تا دینِ دلم را به تو پرداخته باشم»
اصفهان، 5 مردادماه ۱۴۰۴