گریز

آفرین بر باد

بر بالِ کبوتر ، کودکی ؛

می گذارم ، می روم

می گریزم سمتِ خلوت های بُعدِ زندگی ؛

من پُر از سایه ، پُر از شِن می شوم

می روم سمتِ تهی ؛

سمتِ یک خوابِ خوشِ اسطوره ای

سمتِ تنهایی

یک ظرفِ بلور ؛

می روم نزدیکِ باران

سمتِ جنگل های دور ؛

می روم پیشِ عجیبِ یک گیاه

سمتِ خواهش های نور ؛

آخرش از پنجره رد می شوم

می رسم پهلوی ساکت های شور .

( شهریار جعفری منصور )