بخود میبالم

تا تویی دلبرِ دلخواه بخود میبالم

با تو سرمستم و هرگاه بخود میبالم

ناز چشمان تو تا در نظرم می افتد

مکشم اه و از این آه بخود میبالم

تا تویی باعث بی دینی و گمراهی من

غم ندارم منِ گمراه بخود میبالم

رُخَتُ افتاد به چاه و نگران شد مهتاب

من از این دلهره ماه بخود میبالم

من به امید غلام تو شدن یک عمرست

از نشستن تهِ این چاه بخود میبالم

در سفر با تو من از اول رَه سرمستم

تا به پایان برسد راه بخود میبالم

میدهی رنج مرا تا کنمت ترک ولی

من از این غصه جانکاه بخود میبالم

حسین جعفری جرجافکی