تو از تبار برگ گل
تو از تبار برگ گل ، من ، از تبار کاج ها
تو مانده ای در قلعه و من رفته بر تاراج ها
تو بی بی عشقی و من سرباز کی بی همنفس
تو از تبار سرخ دل من تیره تر ، از خاج” ها
تو مثل طاووسی که زیر سر پر قو می نهد
من مثل آن فیلی که زخمی میشود با عاج ها
تو یک فرشته ماهی و من تخته سنگی پیر که
هر شب برای دیدنت دادم به دریا باج ها
منصور، عاشق شد که جان را داد و رفت و دم نزد
اینک منم بر دار تو راضی تر از حلاج ها
محض ارادت تا کمر ، شاهان همه خم میشوند
می افتد از سر بر زمین وقت عبورت تاج ها
هر کس که دارد حاجتی رو میکند بر قبله اش
من روبرویت مینشینم در صف محتاج ها