انجماد

این خانه بی‌حضورِ تو، یک گورِ روشن است
مصلوبی از سکوتِ حروفِ مبرهن است

عمری به پایِ عشقِ تو فرسود پیکرم
وقتی که حرفِ من به گمان تو دشمن است

شمعی که سوخت در عطشِ یک نگاهِ خیس
حالا دچارِ واهمه‌یِ سایه‌افکن است

پاییز در اتاقم اقامت گرفته است
وقتی که عشق، پیرهنِ تلخِ بر تن است

با هر نفس که می‌کشم از سینه، با عذاب
آوارِ بغضِ مانده و بر خود چکیدن است

صد قصه گفت و‌ گویِ من و‌ بغضِ بی‌امان
این روزها هوای دلم رو به بهمن است

حالا تمامِ قصه همین یک عبارت است:
این شهرِ بی‌ملاحظه، تکرارِ یک زن است

مردی که در سکوتِ خودش غرق می‌شود
دنبالِ نامِ کوچکِ تو از پسِ مَن است

دنیا خلاصه‌ای‌ست ازآن  انجمادِ محض
تنها رفیقِ ساکتِ من، این تهمتن است!

#سهام_نقیب

.