عشق دور اندیش
عاشقت بودم هزاران سال از تو پیش تر!
هرچه نزدیکت شدم، دوری زچشمت بیشتر
در گمان صلح با چشم عسل گونت، خراب
دست یازیدن به مهرت،سخت تر،پرنیش تر!
معبدی در ذهن برپاساختی با اخم هات
راهبه گشتی، از آنان تلخ تر، بد کیش تر!
تو، گرفته ارتفاع عیش با شهرت، مدام
من،نشسته با خودم در کنج غم،درویش تر
می زدی لبخند،گفتم:صبح نزدیک است ومن
می شوم فردا برایت از همیشه خویش تر!
گرچه پژواک شراره می جهد از سنگ سخت
غصه در سوزاندن دل، از همه آدیش تر!
پیش من برگردد،حالا که بدون ات می شوم
مثل شب در دوری از مهتاب، پر تشویش تر
**
با پیامم خواستم فرصت دهم آینده را !
دیده بودی از«سعا»درعشق، دور اندیش تر؟
سید علی اصغر موسوی
۱۵ بهمن ماه ۱۴۰۲