قالب شعر: {قالب شعر:35}

چون آتشی، که سوخته است در حریق خویش

چون ماهی غرق گشته، میان تنگ

من بوده‌ام و اقبال من ز روزگار

چون چشمه‌ای، که نشسته‌است در سراب آب

چون ماه، که نور می‌دهد به آفتاب

من بوده‌ام و امید من ز روزگار

چون رود دشت، که می‌رود بر فراز کوه

چون برگ‌های روئیده به ریشه، میان خاک

من بوده‌ام و آسایش من ز روزگار

چون عاشقی، که مانده است در چنون خویش

چون قاصدک، که مانده است پای به لنگر زمین

من بوده‌ام و تقدیر من ز روزگار

چون مادری، که دار می‌زند عزیز دل

چون آن پدر، که می‌کند گور طفل خویش

من بوده‌ام و شادی من ز روزگار

چون خلقتی، که از یاد برده خالقش

چون مانده‌ای، که نیست میل هیچ اجل به او

من مانده‌ام و قسمت من ز روزگار

هوشنگ انصاری کجل (پرسه)

1405/02/31