قالب شعر: غزل

هیچ مپندار که در بحر ملامت

مغروق شود ماهی عشقی به سفاهت

در راه پر افسانه خطر کردم و اکنون

هستم ز  عشق یار، دلشاد و سلامت

ای عابد زاهد که گیری ز عشاق

خرده و دشنام و فُسانه به کلامت

تو چه دانی که در دیر عبیدان

دیریست قضا گشته ز انکار نمازت

مجنون ز رخ یار، ز کف داد عنان را

من نیز چو مجنون، شدم پر ز هوایت

یک قصه بگفتم که ابیات طویل شد

اسرار ناگفته ی عشق هست به غایت

در میکده ی خانه خرابان نشینیم

گر گلرخ زیبا ز ما داشت شکایت

من شعر نگویم که تملق کنم ای دوست

اشعار من هست دلیلش صداقت

ای رند غزل ساز، ز کویش گذری کن

تا باشد از این بیش، به لیلی صدایت

زنده شدم از عشق تو ای یار دل انگیز

زنده بمانم، ز عشقت به قیامت