قالب شعر: مثنوی

1:چه سال‌ها که چو کوهی به پایِ حق بایستاد

2:شکوهِ عزّتِ او، در دلِ زمانه فتاد

3:هزار فتنه و بدخواه، از آن دمی که شنید

4:به گوشِ عقلِ جهان، بانگِ حق‌طلبی‌اش رسید

5:ز هر دروغ و تبَر، تیغِ ناروا زدند

6:به شاخسارِ دلش، تیرِ ناروا زدند

7:ولی غبارِ سخن، بر طراحتش ننشست

8:که آفتابِ حقیقت، همیشه در دلِ اوست

9:چو روزگارِ وصالش، رسید و جان بسپرد

10:به شامِ غربتِ او، صد رازِ ناگفته برملا شد

11:به خونِ پاکِ شهیدان، چو غسلِ جانِ خُلد

12: تمامِ پرده‌ی کذب، از برابرِ دل‌ها گشود

13:کنون گُلی دگر از سلاله‌ی اوست

14:که جلوه‌ی صفاتِ نیک، ز چهره‌ی اوست

15:به نورِ حکمت و دانش، دگر زمانه ببست

16:که وارثِ راهِ پدر، در این طریق بجَست

17:چو از پسِ حَکَمِ داد، به جایِ اوست حسن

18:همیشه سیره همین بود، نه حکایتی دگر بود

19:به کینِ ظلمِ ستم، قامتش برافراشت

20:علمِ عدلِ جهانی، ز دستِ او برداشت

21:به نامِ حق، عَلَمِ فتح، در زمانه گشود

22:به خونِ پاکِ پدر، خصمِ او به خواری رفت

23:بده به دستِ امامِ زمان، چو پرچمِ نور

24:که تا شود به ظهورش، جهان ز عدل پُر

25:منم «خلیق» در این وادیِ غم و شادی

26:سربازِ این رهِ پر افتخار، تا لحظه‌ی آزادی

27:به پایِ آرمانِ او، چون سَروَرِ سلیمانی

28:جان باخته، قلم بر دست، با عشقِ بی‌کرانی