مملکت عشق
«سر به راه بودم و یک عمر نگاهم به زمین
آمدی سر به هوا، چشم به راهم کردی»
نه خطا بود، نه عقل، این همه حیرانی من
تو مرا در تبِ این راه، گواهم کردی
من که از خویش گذشتم، به تو باور کردم
در ره عشق و جنون، سر به راهم کردی
عقل میخواست مرا از تبِ دیوانگی ات
تو ولی راه جنون دادی و راهم کردی
پرتو عشق تو افتاد به شب های دلم
صبح شد غربتم و گرمِ پگاهم کردی
دست تقدیر مرا تا به تو راهم آورد
بی پناه آمده بودم، تو پناهم کردی
نظرم تا به نگاهت به تمنا آویخت
در همان لحظه مرا کشته ی آهم کردی
نگهت با منِ خاموش که آمد به خروش
آنچه یک عمر نگفتم، تو نگاهم کردی
گفتم آرام بمانم، نشد و فهمیدم
با همان شیوه ی رندانه، گناهم کردی
کشور عشق چو شد مملکت دل چه خوشم
چه خوشم گر عاشقی را زادگاهم کردی
کشور عشق، تو را داد به تسخیرِ دلم
چه غرور آفرین، عاشقِ شاهم کردی
خلوت شیخ کجا و دل شوریده ی من؟
تو خودِ صومعه را خلوتگاهم کردی