قالب شعر: شعر سپید

شقابق ببین،

چگونه عشق در من می‌تپد—

در سکوتی که می‌مانَد،

و نفس می‌کشد،

مثل نسیمی که از لایه علفزار می گذرد

همچو موجی که لبخندت

 آرام بر لبانم می گذرد،

و شبنم،

که بی‌صدا بر پیشانیت می‌نشیند،

تا روز را به تماشای تو دعوت کند.

و قلبم،

به آهنگِ تو می‌زند،

به ریتمِ نگاهت

که در روزنه‌ی چشمانت،

جهان را معنا می‌کند؛

جهانی که بدون تو،

فقط سایه است.

نوسانِ عشق،

لرزشِ نگاه توست

در روشنایی مهتاب،

و در هر موجی که به ساحل می‌رسد،

نامی  می‌نویسد

شقایق،

که رنگ سرخش را از بوسه‌های تو،

و از گرمای حضور تو. می گیرد

نوسان عشق،

نبض تو را دارد،

در هر واژه،

در هر نفس،

در هر تپشِ شعر من؛

و من،

که هنوز به دنبال تو می‌گردم،

مثل موجی که به ساحل می‌رسد و دوباره بازمی‌گردد.