قالب شعر: غزل

در این هوای گرفته، خوش آن هما که تویی

خوشـا بلنــد پریـدن، خوشـا رهـــا که تویی

بگــو به حرمت این بـال‌بـال کـردن من

چگونه بال زنم تا به ناکجا که تویی؟^[1]

قسم به زنجره‌ها، این سکوت ممتد شب

پر از طنین صداهاست؛ آن صدا که تویی

قسم به لنگرِ تسکین، که در تلاطمِ موج

گره به نام تو خوردم، به ناخدا که تویی

خوشم به وسوسه‌های تو ای غزال فریب

حوای وسوسه‌انگیز من خوشـــا که تویی

دلیل خلقتِ شیطــ‍ــــان درونِ رگ‌رگ من

میان آدم‌و‌شیطان خوش آن خدا که تویی

سکوتِ مبهمِ تلخی درون من جاری‌است

خوشــا هوار کشیدن در آن هوا که تویی

بگو دلیــــل غزل‌های عاشقـــــانه منم

دلیل این همه رخداد و ماجرا که تویی

غریب‌وارۀ دیرآشنــــا بمــــان با من

غریب‌واره، بمان! جانِ آشنا که تویی

تویی برابرِ من، یا دروغِ آینــــه‌هاست؟

درون آینه عکس من است یا که تویی؟

اصفهان | تیرماه 1402

[1] حسین منزوی
چگونه بال زنم تا به ناکجا که تویی؟

بلند می‌پرم اما نه آن هوا که تویی