قالب شعر: شعر سپید

بر تار و پود بافت فرسوده ی شهر

پشت اَبرهای سنگین و ساکن

در کنار آشیانه ی یاکریم

تک خانه ای مانده که

 اُتاق خورشید در آنجاست

پنجره های روشن اش

رو به دنیا می گشایند

و در دل شب ها می تابد

بر نگاه بی گناه ماه‌

که بی هوا می‌ بارد هنوز