کوچه باغ

کوچه باغی پر از گل شب بو
طاق نصرت گرفته برگ مو
می دوید کودکی در آن کوچه
رنگ شور بود و زندگی هر سو
دختری ناز روی دوش پدر
چشم هایش قشنگ چون آهو

روستا چقدر زیبا بود
بهترین نقطه توی دنیا بود
حس آرامش و سوکت شب
عالم واقعی هم آنجا بود
در میان صمیمیت ،پاکی
آدمیت همیشه معنا بود

خوشه های طلا به روی خاک
سهم قلب های صاف و پاک
سینه هایی پر از امید و عشق
دشت هایی بدون خار ،خاشاک
دست هایی که پینه بسته بود
کف پاها همیشه بود صد چاک

روستا چقدر زیبا بود
رودها به رنگ دریا بود
دشت ها همیشه سبز و قشنگ
ردّ باران همیشه بر جا بود
ساده بودند و بی کلک مردم
روستا طنین فردا بود
شاعر رسول چهارمحالی(ساقی عطشان)