دنیا می سوخت

«دنیا می سوخت »
آن روز که  هستی من و  ما  می سوخت
از ‌داغ  و ‌تبش  امام  تنها  می سوخت
بر جان و دلش نشسته هفتاد و دو زخم
از  تشنگی  و  طعنه ی اعدا   می سوخت
پیچید ه میان  دشت   عطر    گل    یاس
بر  جسم  پسر  حضرت  زهرا می سوخت
از  صحن   نجف  بانگ  عزا  گشته  به  پا
خیبر شکنی به  سوگ  و  آوا  می سوخت
یک   دختر  مظلوم   سه  ساله   آن   روز
با  یاد لب تشنه ی   بابا  می سوخت
زینب  که   علمدار   اسیران    شده    بود
در  نیمه ی  شب ز  داغ  مولا می سوخت
از  داغ  غم  اصغر   شش    ماهه   ، رباب
در حسرت گهواره و لا لا     می سوخت
در   علقمه     پیچیده     صدای ناله
سردار   حرم  خمیده  آنجا   می سوخت
از  معجر  و  از    خیمه  و    خلخال   نگو
لب های حسین به روی نی ها می سوخت
ای  کرب  و  بلا  چه  کرده ای  با  دل  ما ؟
از  زخمِ  جگر  سوز  تو   دنیا   می سوخت
رسول چهارمحالی ( ساقی عطشان)