سیب حوا

تن غمکده و دل شده کاشانه ی دردم

دَم همدمِ بغض است و نمیریزه چو مَردم

از سیب حوا اُسوه گرفتی و من انگار

صدباره جهنم شدم و توبه نکردم

آغوشِ تو گویی شده گرمابه ی این شهر

من دورم از این قافله در خانه ی سردم