نازِ دلبر

نازِ دلبر نفسِ دَم را ارغوانی می کند

سازِ شیرین میزند ، صد نغمه خوانی می کند

راهِ کوهی را به اثباتش نشانم میدهد

یادِ فرهادم بر این عالم نشانی می کند

نرده ای پنهان میان ما و مردم می کشد

ناجوانمردانه با غم ها تبانی می کند

سیلِ حرف ها میشود ، نا گفته می ماند ولی

روزِ موعودش وُرا بلبل زبانی می کند

یا غزل بر ما دگر تا روزِ پیری برنگرد

ناخلف این حجمِ خامی را جوانی می کند