کاش ماهِ دو چشمانِ تورا قدر بداند 

یک جمله به آن گو ، که بر جای من آمد

دستی که گرفتی همه ی هستیِ ما بود

کاش ماهِ دو چشمانِ تورا قدر بداند

چشمانِ تو از دیده ی من چشمِ خدا بود

از بهرِ هوس لعلِ تورا کاش نبوسد

چون بوسه ی ما کو همه با حجب و حیا بود

گیسوی تورا شانه کند یا که ببندد

چون شادیِ ما بود و مرا اوجِ صفا بود

عطرِ تو مگر در غم و بیماری نبوید

یک لحظه روا بود و دگرباره هوا بود

گو از منِ دلداده کمی درس بگیرد

گر در تو وفا بود که مرا خانه و جا بود