قالب شعر: غزل

من غمگینم اما نه از آن دست که فریاد کنم

یا که از تلخیِ این حادثه امداد کنم

من فقط ناظرم و خیره به این معرکه‌ها

تا که از غربتِ انسان، گله بنیاد کنم

دریغ از عشق که قربانیِ کبر است و غرور

دریغ از دل که شده زخمیِ نزدیک و دور

دریغ از نیتِ خیری که خودش بندِ من است

و شده معنویت، آینه‌یِ مَنیّت و زور

آرامشِ ما، زاده‌یِ تزویر و ربا نیست

در سلطه‌یِ دستکاری و در بندِ قضا نیست

آن‌جا که عمل، با سخن و فکر یکی شد

بینی که به جز صلح، در این خانه صفا نیست…